The sky turned the colour of an old kadai, all at once, and Aaji called, “Quick, the papad!” Ira ran out to the courtyard, laterite hot under her bare feet, and caught the first drop on her palm before it could catch her. Then another. Then the whole sky let go.

The stone went dark red, drop by drop, faster than Ira could count. Somewhere near the well, a frog answered the thunder. Aaji tucked the papad basket under her arm, laughing, rain already in her hair.

Ira didn’t run inside. Not yet. She wanted to smell the earth wake up.

आकाश एकदम जुन्या कढईसारखं झालं, आणि आजीने हाक मारली, “पटकन, पापड आत घे!” ईरा अंगणात धावली, जांभा दगड तिच्या उघड्या पायांखाली गरम होता, आणि तिने पहिला थेंब तिला भिजवायच्या आधीच आपल्या ओंजळीत पकडला. मग आणखी एक. मग आख्खं आकाश कोसळलं.

दगड एकेक थेंबाने गडद लाल होत गेला, ईराला मोजताही येईना इतक्या वेगात. विहिरीजवळ कुठेतरी एक बेडूक गडगडाटाला उत्तर देत होता. आजीने पापडाची टोपली काखेत धरली, हसत हसत, तिच्या केसांत आधीच पाऊस होता.

ईरा आत पळाली नाही. अजून नाही. तिला ओल्या मातीचा वास घ्यायचा होता.